Po nokaucie emocjonalnym, jakim był poprzedni numer, oczekiwania wobec Nightwing #133 były ogromne. Dan Watters postawił Dicka Graysona w najgorszej możliwej sytuacji: publicznie oskarżonego o morderstwo, psychicznie rozbitego, z dziećmi znikającymi z Blüdhaven i istotą z piątego wymiaru czającą się poza zasłoną rzeczywistości. To moment, w którym seria powinna jeszcze bardziej przycisnąć gaz.

Zamiast tego dostajemy numer przejściowy – potrzebny, momentami intrygujący, ale wyraźnie słabszy niż fenomenalne #132.

Miasto przeciwko bohaterowi

Blüdhaven pogrążone jest w chaosie po emisji nagrania, na którym Nightwing rzekomo dekapituje Olivia Pearce. Czy to morderstwo? Wypadek? A może manipulacja? Dla opinii publicznej nie ma to znaczenia – reputacja bohatera legła w gruzach.

Dick ukrywa się w Titans Tower wraz z Maggie Sawyer, czuwając przy krytycznie rannym Nightwing-Prime, zatrutym kryptonitem. To tutaj wybrzmiewa jeden z najlepszych dialogów numeru: Maggie określa Nightwinga jako „wiecznego kozła ofiarnego miasta” – stojącego pomiędzy nadzieją, jaką symbolizuje Superman, a strachem, jaki budzi Batman. To celna, mocna charakterystyka Dicka i jego miejsca w uniwersum DC.

Problem polega na tym, że pierwsza połowa zeszytu to głównie… rozmowy. Postacie wygłaszają do Dicka słowa wsparcia, ale on pozostaje milczący, zamknięty w sobie. Sceny są emocjonalnie poprawne, lecz momentami sprawiają wrażenie powtarzalnych i jednostronnych.

Wsparcie znikąd?

Pojawienie się Martian Manhunter to jedna z większych niespodzianek numeru. J’onn wyczuwa mroczną, psychiczną siłę pożerającą Blüdhaven i potwierdza, że Zanni działa na skalę wykraczającą poza zwykłą przestępczość. Dzieci są wabione do niewidzialnych namiotów przy dźwiękach cichej muzyki cyrkowej – motyw wyraźnie horrorowy, przywołujący skojarzenia z Pennywise’em.

Choć cameo J’onna jest ekscytujące (zwłaszcza dla fanów postaci), trudno oprzeć się wrażeniu, że jego obecność jest fabularnie wygodna. Portal do piątego wymiaru otwierany „ciemnością z kącików oczu obywateli” brzmi efektownie, ale pojawia się niemal znikąd. To rozwiązanie bardziej funkcjonalne niż organiczne.

Z drugiej strony – rozmowa między Dickiem a J’onnem ma swój ciężar. Ostrzeżenie, że piąty wymiar jest napędzany myślą i że potężny telepata mógłby nieświadomie wzmocnić Zanniego, daje logiczny powód, by Nightwing wyruszył sam.

Rodzina, która nie może go zatrzymać

Melinda decyduje się opuścić miasto, a Dick przekazuje jej pełen dostęp do funduszy Fundacji Pennywortha – co ona odczytuje jako pożegnanie. To mocny, ale dość chłodno poprowadzony moment. Widać, że Watters nie do końca wie, co zrobić z tą postacią, więc elegancko usuwa ją z planszy.

Barbara Gordon również pojawia się w roli emocjonalnego wsparcia – przypomina Dickowi, że legendy takie jak Superman i Batman przetrwały podobne kryzysy. To poprawna scena, lecz niewnosząca wiele nowego. Jej rola w tym runie wydaje się ograniczona do funkcji moralnego kompasu.

Na plus należy zaliczyć obecność Haley – psa, który jak zawsze kradnie kilka ciepłych momentów.

Piąty wymiar i obietnica horroru

Druga połowa numeru wreszcie nabiera tempa. Dick przechodzi przez portal do wymiaru Cirque du Sin. Uśmiech czający się w kąciku jego ust – subtelny, niemal niepokojący – sugeruje, że ekscytuje go niemożliwe. To esencja Graysona: ryzyko, akrobatyczny dreszcz, balansowanie nad przepaścią.

Wizualnie te sekwencje wypadają najlepiej. Gościnny artysta V. Ken Marion wprowadza bardziej animowany, „spiczasty” styl, który momentami gryzie się z dotychczasową estetyką serii. W pierwszej połowie może to wybijać z klimatu, ale w scenach w piątym wymiarze – przy groteskowych zębach potwora i bezgłowej Olivii niosącej własną głowę – styl zaczyna działać na korzyść historii.

Kolorystyka jest bardziej stonowana, mniej „edgy” niż u Dextera Soya, co nadaje wymiarowi Zanniego ziarnisty, nostalgiczno-koszmarny charakter.

Bezgłowa Olivia ogłasza wyzwanie: gra o dusze dzieci. Jeśli Nightwing wygra – wrócą do domu. Jeśli przegra – zostaną uwięzione na zawsze.

I wreszcie czujemy stawkę.

Problem numeru przejściowego

Nighwing #133 to klasyczny „aftermath issue”. Porządkuje konsekwencje, ustawia pionki na planszy i wprowadza bohatera do finałowego aktu. Jako część większej całości prawdopodobnie zyska przy lekturze w tomie zbiorczym.

Jako pojedynczy zeszyt – wypada nierówno.

Pierwsza połowa cierpi na nadmiar ekspozycji i powtarzalnych dialogów. Druga połowa ekscytuje, ale urywa się w momencie, gdy historia zaczyna się naprawdę rozkręcać.

Po fenomenalnym #132 trudno nie odczuć lekkiego rozczarowania.

Podsumowanie

Nightwing #133 to potrzebny, lecz wyraźnie słabszy rozdział przed finałem. Ma kilka świetnych momentów – mocną charakterystykę Dicka jako „wiecznego kozła ofiarnego”, interesujące wykorzystanie Martian Manhuntera i obiecujący wstęp do horrorowej konfrontacji w piątym wymiarze.

Jednak jako samodzielny numer brakuje mu dramaturgicznej mocy i narracyjnej treści. To cisza przed burzą – i pozostaje mieć nadzieję, że nadchodzący finał wynagrodzi to spowolnienie.

Plusy

+Ciekawa charakterystyka Nightwinga jako „kozła ofiarnego” miasta

+Interesujące cameo Martian Manhuntera

+Obiecujący, horrorowy klimat piątego wymiaru

+Kilka bardzo mocnych wizualnie kadrów w końcówce

Minusy

– Zbyt dużo ekspozycji i jednostronnych dialogów

– Słabsze tempo w pierwszej połowie

– Wsparcie Martian Manhuntera wydaje się fabularnie wygodne

– Wyraźnie słabszy niż poprzedni numer

Ocena: 6/10

Solidny, ale rozczarowujący po genialnym poprzedniku. Jako część większej historii działa poprawnie, lecz samodzielnie nie oferuje wystarczająco dużo, by dorównać wcześniejszym emocjonalnym i fabularnym szczytom runu.